Chhatrapati Sambhajinagar Prosthetic Leg Student : एका पायावर उड्या मारत जगणारी वैजापूरची वैष्णवी आज कृत्रिम पायाच्या आधाराने स्वतःच्या पायावर चालू लागली. ‘दशसूत्री’ उपक्रम, शिक्षक आणि गावकऱ्यांच्या मदतीने घडली प्रेरणादायी कहाणी.
२ लाख ४० हजारांची उभी राहिलेली माणुसकी; शाळा आणि गावाने दिला कृत्रिम पायाचा आधार
छत्रपती संभाजीनगर : “कधी कधी एक उपक्रम फक्त कागदावर राहत नाही… तो एखाद्या मुलीचं आयुष्य बदलून टाकतो.”
वैजापूरच्या १६ वर्षांच्या वैष्णवी नवनाथ मापारीसाठी हा क्षण तसाच ठरला. जन्मतःच डावा पाय खुब्यापासून नसल्यामुळे तिचं बालपण इतर मुलांसारखं धावणं-खेळणं अनुभवू शकलं नाही. एका पायावर उड्या मारत शाळा, घर आणि आयुष्य सांभाळणारी ही मुलगी आज स्वतःच्या कृत्रिम पायावर चालत शाळेत गेली — आणि त्या क्षणी संपूर्ण गाव भारावून गेला.
‘दशसूत्री’चा परिणाम… कागदावरून प्रत्यक्षात
दिलीप स्वामी यांनी सुरू केलेला ‘दशसूत्री’ शैक्षणिक उपक्रम विद्यार्थ्यांच्या सर्वांगिण विकासासाठी आहे. पण या उपक्रमाने वैष्णवीच्या आयुष्यात अक्षरशः नवा अध्याय उघडला.
शिक्षक, गावकरी आणि प्रशासन एकत्र आले… आणि एका मुलीला उभं राहण्याची ताकद दिली.
संघर्षाची कहाणी
वैष्णवी इयत्ता दहावीत कैलास पाटील माध्यमिक विद्यालय, वैजापूर येथे शिकते. घरची परिस्थिती साधी — वडील शेतकरी, आई गृहिणी.
एका दुर्दैवी घटनेत बालपणीच डावा पाय काढावा लागला. सतत एका पायावर हालचाल केल्याने तिच्या शरीराच्या संतुलनावर परिणाम झाला. पाठीच्या कण्याचे त्रास, शारीरिक वेदना आणि त्यात आर्थिक अडचणी…
अशा वेळी शाळेतील विशेष शिक्षक बाबासाहेब जगताप यांनी तिच्या समस्येकडे लक्ष दिलं. डॉक्टरांच्या सल्ल्यानंतर स्पष्ट झालं —
कृत्रिम पाय बसविणे हाच एकमेव पर्याय.
पण खुब्याचा सांधा नसताना हे जवळपास अशक्यप्राय होतं.
२ लाख ४० हजारांची उभी राहिलेली माणुसकी
मुंबईतील Wings Ortho संस्थेने विशेष पाय तयार करण्याची तयारी दर्शवली. खर्च — ₹२ लाख ४० हजार.
गावाने हाक ऐकली. शिक्षकांनी पुढाकार घेतला. लोकांनी वर्गणी दिली. द्रौपदी लॉन्स येथे झालेल्या महिला सक्षमीकरण कार्यशाळेत आवाहन करण्यात आलं — आणि समाजाने माणुसकीची उंची दाखवली.
मुंबईची वारी… आणि नवं आयुष्य
१ ते २७ जानेवारी दरम्यान वैष्णवी, तिचे पालक आणि शिक्षक मुंबईत होते.
पायाची चाचणी, बसविण्याची प्रक्रिया, चालण्याचा सराव, बसणं-उठणं… प्रत्येक पाऊल नव्या आयुष्याची तयारी करत होतं.
आणि अखेर ९ फेब्रुवारीला वैष्णवी स्वतःच्या पायाने चालत शाळेत पोहोचली.
शाळेत तिचं ज्या पद्धतीने स्वागत झालं, तो क्षण शब्दात मावणार नाही.
जिल्हाधिकाऱ्यांची भेट… डोळ्यांत समाधान
दुसऱ्या दिवशी वैष्णवी, तिचे आई-वडील आणि शिक्षक जिल्हाधिकाऱ्यांना भेटायला आले.
त्या भेटीत समाधान होतं, अभिमान होता… आणि एका मुलीच्या चेहऱ्यावर उमटलेला आत्मविश्वास होता.
दिलीप स्वामी, शिक्षक बाबासाहेब जगताप आणि पालक — सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर एकच भाव…
“आता ती स्वतःच्या पायावर उभी आहे.”
ही फक्त बातमी नाही… ही आशेची सुरुवात आहे
‘दशसूत्री’ उपक्रम फक्त धोरण नाही, तर समाज आणि प्रशासन एकत्र आल्यावर काय घडू शकतं याचं जिवंत उदाहरण आहे.
आज वैष्णवी चालू लागली आहे. उद्या ती धावेलही. आणि कदाचित… तिची ही कहाणी हजारो कुटुंबांना प्रेरणा देईल.
